کامل بودن با عشق

تو نوعی از کامل بودن منی؛ عشق واقعی:

نظریهٔ «گسترش خود» در روان‌شناسی عشق می‌گوید جذابیت رمانتیک از احساس افزوده‌شدن به هویت خود می‌آید؛ اما ایده‌آل‌سازی شدید شریک، کوتاه‌مدت رضایت را بالا می‌برد و بلندمدت با ناکامی واقعیت همراه است. مغز نیز معشوق را شبیه پاداش پردازش می‌کند، نه یک کمال مطلق. آیا «کامل بودن» را در فرد می‌بینیم یا در کیفیت رابطه؟

راهکار:

این جمله را می‌توان بازخوانی کرد: «کامل بودن» نه صفتی ثابت در فرد، بلکه کیفیتی رابطه‌ای است که در لحظه‌های مشترک ساخته می‌شود. به‌جای جست‌وجوی نیمهٔ گم‌شده، می‌توان به ساخت تجربه‌ای پرداخت که در آن هر دو کامل‌تر می‌شوند.