از اشک چشمانم قایقی ساختم؛ روایتی از دلتنگی عمیق:
اشک انسان فقط آب نیست؛ حاوی پروتئین، آنزیم لیزوزیم و هورمونهای استرس مانند آدرنوکورتیکوتروپین است. اشک احساسی نسبت به اشک ناشی از پیاز، پروتئین بیشتری دارد و ترکیب شیمیایی متفاوتی میسازد. جالب اینجاست که گریهی عاطفی میتواند سطح کورتیزول را کاهش دهد و به نوعی سیستم عصبی را تخلیه کند. اگر اشکهای یک عمر را جمع کنیم، شاید چند لیتر مایع سرشار از خاطره و هورمون شود؛ آیا قایقی از جنس کورتیزول میتواند روی دریای تنهایی شناور بماند؟
راهکار:
قایقی که از اشک ساخته میشود، از جنس رهایی است نه غرق شدن؛ چون هر قطرهاش باری از احساسات فروخورده را با خود حمل میکند. میتوان این تصویر را ادامه داد: بادبانی از آه و مقصدی به نام آرامش.