چرا همیشه در دسترس بودن باعث بیاهمیتی میشود؟:
در روانشناسی به این «اثر کمیابی» میگویند: انسانها به چیزهایی که نادر یا محدود هستند ارزش بیشتری میدهند. جالب اینجاست که حتی در روابط عاطفی، کاهش تدریجی دسترسی میتواند دلبستگی را افزایش دهد. آیا این یعنی هرچه کمتر باشیم، بیشتر دوستمان دارند؟
راهکار:
این اصل مشابه قانون مطلوبیت نهایی در اقتصاد است: هر چه یک کالا یا حضور بیشتر در دسترس باشد، ارزش درکشده آن کاهش مییابد. پیشنهاد میکنم بهجای «همیشه بودن»، به «حضور هدفمند» فکر کنید – گاهی فاصله گرفتن، ارزش بازگشت را بیشتر میکند.