مرگ بیصدای جوانان و بیتفاوتی جامعه:
ذهن انسان برای غمگین شدن به تعداد محدود طراحی شده: مرگ یک نفر تراژدی است، مرگ یک میلیون نفر آمار. این همان «بیحسی عددی» (Psychic Numbing) است که در بحرانهای جمعی فعال میشود. جالبتر اینکه وقتی خبر مرگهای پیاپی را میشنویم، ناحیهای از مغز که مسئول همدلی عمیق است، خاموش میشود. آیا جامعه راهی برای بازگرداندن آن حس انسانی به هر عدد دارد؟
راهکار:
این جمله انگار از دل یک جامعهی خسته و بیحس بیرون آمده. واقعیت تلخ این است که مغز ما برای پردازش مرگهای دستهجمعی ساخته نشده: پدیدهای به نام «بیحسی عددی» باعث میشود هرچه تلفات بیشتر شود، همدلی ما کمتر شود. شاید راهحل این نیست که به عددها نگاه کنیم، بلکه به یک داستان واحد و یک چهرهی مشخص فکر کنیم تا حس از دست دادن واقعی شود.