دهنکجی به سرنوشت با سیگار؛ اعتراضی تلخ:
مغز انسان وقتی حس میکند کنترلی روی ابعاد بزرگ زندگی (عرض) ندارد، به رفتارهای خودتخریبگرانه (مثل سیگار) پناه میبرد تا حداقل روی 'طول' تسلط داشته باشد. این پدیده در روانشناسی به 'کنترل جبرانی' معروف است: حتی کاهش مدتزمان زندگی، احساس قدرت کاذب میدهد. جالب اینجاست که نخستیسانان هم وقتی در قفس هستند، بیشتر از حد معمول رفتارهای تکراری مثل تکان خوردن انجام میدهند. آیا واقعاً این 'دهنکجی' به سرنوشت، سرنوشت را عوض میکند یا فقط زنجیر را محکمتر؟
راهکار:
این نگاه تلخ به زندگی رو میشه از زاویهی دیگه دید: وقتی کنترل عرض زندگی دستت نیست، چرا با سیگار طولش رو کم میکنی؟ شاید بتونی با 'کیفیت' بخشیدن به همون عرض محدود، جبرانش کنی. مثلاً یک دقیقه نفس عمیق بکش، نه یک پُک سیگار.