کاغذ خالی: پشت پرده کمال‌گرایی در نوشتن:
پاک کردن مداوم نوشته در مغز نوعی رفتار وسواسی جبران‌گر است؛ قشر کمربندی قدامی بیش‌فعال می‌شود و چون خطا را بزرگ‌نمایی می‌کند، فرد در چرخه ترمیم-حذف گیر می‌افتد. جالب این‌جاست که پاک کردن فیزیکی، رد عصبی کلمه را از حافظه حرکتی پاک نمی‌کند؛ دست، جمله را به یاد می‌آورد حتی اگر کاغذ سفید مانده باشد. کاغذ خالی یا ذهن شلوغ؟
راهکار:
این چرخه نوشتن و پاک کردن، نه ناتوانی که گفت‌وگوی تو با معیار درونی‌ات است؛ کاغذ خالی در واقع بومِ تمام جمله‌های حذف‌شده است. می‌توانی به‌جای پاک کردن، جمله‌های خط‌خورده را نگه داری و آن‌ها را «پیش‌نویس‌های قابل مشاهده» بنامی؛ این کار خطای مغز را از حالت تهدید به بخشی از فرآیند خلاقه تبدیل می‌کند.