درد جدایی؛ وقتی کافر شدن یعنی خدایی شدن:
وقتی عشق میشکند، مغز دقیقاً همان مدارهای درد فیزیکی را فعال میکند؛ پژوهشها نشان داده طرد شدن از سوی معشوق مثل تجربهی سوختگی درجه دو درد دارد. حتی سطح التهاب بدن بالا میرود و سیستم ایمنی موقتاً سرکوب میشود. پس «کافر شدن» فقط یک استعاره نیست؛ واکنش بیولوژیک به فقدان اکسیتوسین و دوپامین است. آیا بعد از این دردِ شیمیایی، باور تازهای در وجودت شکل گرفته است؟
راهکار:
این متن در قالب فرض نوشته شده؛ پس میشود همان فرض را عوض کرد. جدایی الزاماً پایان قصه نیست، میتواند شروع فصل جدیدی باشد که در آن «کافر شدن» یعنی دل کندن از باورهای کهنه و «خدایی شدن» یعنی خالق داستان تازهی زندگیات بودن.