کافر عاشق شود، مؤمن میشود؛ معجزه عشق:
در علوم اعصاب، عشق حاد مثل سیل دوپامین و اکسیتوسین، شبکه پیشفرض مغز را خاموش میکند؛ همان ناحیهای که حس «من» و مرزهای هویت را میسازد. به همین دلیل عاشقان به تجربهای شبیه وحدت عرفانی میرسند و «ایمان» نه انتخاب، که یک بازنویسی عصبی میشود. پس تغییر ایمان در عشق فقط یک استعاره نیست، یک پدیده عصبشناختی است. سؤال: آیا تا به حال عشقی شما را از خودتان فراتر برده؟
راهکار:
این بیت را میشود از نگاه روانشناسی مثبت هم خواند: عشق نه فقط یک احساس، که یک بازنویسی هویتی است؛ وقتی بیقیدوشرط کسی را دوست داری، مرزهای باورت جابهجا میشود. شاید معجزه دقیقاً یعنی همین جابهجایی آرام و عمیق.