گذر عمر و آنچه از قافله زندگی می‌ماند:
بر اساس نظریه «ادراک زمان» و اثر طولانی‌شدن زمان در خاطرات، مغز رویدادهای تازه را متراکم‌تر ذخیره می‌کند؛ از این‌رو سال‌های پرتجربه در یادآوری طولانی‌تر از سال‌های یکنواخت به نظر می‌رسند. یعنی آنچه از «قافله عمر» می‌ماند نه تعداد سال‌ها، بلکه تراکم نشانه‌های تازه در حافظه است.
راهکار:
بازخوانی تازه: این عبارت را می‌توان ثبت لحظه‌ها دانست؛ هر تجربه تازه مثل گره‌ای بر ریسمان حافظه، از قافله عمر چیزی باقی می‌گذارد. می‌توان همین امروز یک لحظه معمولی را با جزئیات حسی یادداشت کرد تا بعداً معلوم شود چه‌ها مانده است.