اینجا خوشحال بودن قاچاقه؛ شادی ممنوع!:
در روانشناسی به آن «واکنشپذیری روانی» میگویند: وقتی لذتی ممنوع میشود، مغز آن را با ریسک گره میزند و دوپامین بیشتری ترشح میکند؛ دقیقاً مثل قاچاق که کالا را کمیابتر و وسوسهانگیزتر میکند. پس شادیِ ممنوعه ممکن است شدیدتر باشد، اما بهای پنهانکاری هم دارد. آیا خوشحالی قاچاقی ارزشش را دارد؟
راهکار:
پارادوکس این جمله این است که وقتی شادی ممنوع میشود، خودِ ممنوعیت آن را به مقاومتی کوچک تبدیل میکند؛ مثل قاچاق، لذتش در پنهانکاری است. پس شاید خوشحالیِ قاچاقی هنوز خوشحالی است، فقط با دردسر بیشتر.