وقتی بدترین اتفاق، یک کابوس نیست:
این حس، در هستهی خود، با پارادوکس «آرزوی همهچیزنبودن» پیوند دارد. فیلسوفانی مانند شوپنهاور معتقد بودند رنج، ذات مثبت وجود است و آنچه «خوشبختی» مینامیم، صرفاً فقدان موقت رنج است. بنابراین، آرزوی باطلبودن واقعیت، اعترافی است به اینکه رنج حاضر، آنقدر ملموس و پررنگ است که وجود کل واقعیت را زیر سوال میبرد. آیا این آرزو، تلاش ناخودآگاه برای بازپسگیری کنترل است؟
راهکار:
این حس، در روانشناسی به «تفکر آرزومندانه» (Wishful Thinking) به عنوان یک مکانیسم دفاعی کوتاهمدت مرتبط است. شاید نوشتن جزئیات آن «کابوس» و سپس جزئیات یک «بیداری ایدهآل»، فاصلهی احساسی از موضوع را کمی بیشتر کند.