قابل دسترس نبودن

نه سرد، نه گرم؛ فقط برای همه قابل دسترس نیستم:

در روان‌شناسی اجتماعی، «دسترس‌پذیری گزینشی» با اثر کمیابی و نظریهٔ واکنش‌پذیری گره خورده است: وقتی دسترسی به یک فرد محدود می‌شود، ارزش ادراکی او بالا می‌رود. در قبیله‌های باستانی نیز رازداری و مرزگذاری، سازوکاری برای حفظ قدرت و بقا بود. آیا کمیابی همیشه ارزش می‌آفریند؟

راهکار:

این جمله نه دعوت به فاصله است نه بازی با احساسات؛ بازتاب «اقتصاد توجه» است: توجه و انرژی عاطفی منبع کمیاب‌اند و وقتی بی‌حساب پخش شوند، ارزش‌شان پایین می‌آید. برای همین بعضی‌ها ترجیح می‌دهند دسترسی به خودشان را مرحله‌ای کنند؛ نه از سر غرور، بلکه برای حفظ کیفیت رابطه.

با ارزش باش نه قابل دسترس: