یکی شدن دو روح

جاده باریک عشق؛ از دو روح تا یک بدن شدن:

در روانشناسی به این پدیده «خودگستری» می‌گویند: هنگام عشق عمیق، مدارهای مغزی مربوط به «من» و «او» هم‌پوشانی می‌کنند و مرز خود و دیگری کمرنگ می‌شود. پژوهش‌های آرون و همکاران نشان داده واژگان مرتبط با «خود» در مغز عاشقان، به محرک‌های مرتبط با معشوق هم پاسخ می‌دهد؛ یعنی هویت واقعاً بازتعریف می‌شود. حال سؤال این است: آیا این ادغام، رشد است یا از دست رفتن فردیت؟

راهکار:

این تصویر را می‌توان با استعاره‌ی «آینه» گسترش داد: عشق یعنی دو آینه روبروی هم بایستند و تصویر یکدیگر را تا بی‌نهایت تکرار کنند؛ نه یکی شدن، بلکه دیده شدن. این بازتعریف، هم عمق شعر را حفظ می‌کند و هم استقلال دو انسان را.