یک روز می رسد که در آغوش گیرمش

یک روز می رسد؛ امید دیدار در شعر قیصر امین‌پور:

بر اساس یافته‌های عصب‌شناسی، مغز بین «پیش‌بینی پاداش» و «دریافت پاداش» تمایز چندانی قائل نیست؛ تصورِ رسیدن به آغوش کافی است تا دوپامین و اکسی‌توسین ترشح شود، همان‌طور که خودِ اتفاق این کار را می‌کند. امید فقط یک حس نیست، یک سازوکار زیستی برای تاب‌آوردن است. آیا انتظارِ طولانی، خودش بخشی از لذت دیدار نیست؟

راهکار:

این بیت را می‌توان از «انتظارِ محض» به «آماده‌شدن برای آن روز» بازتعریف کرد: اگر باور داریم روزیِ آغوش می‌رسد، شاید آن روز با یک انتخاب کوچک امروز شروع شود؛ نه فقط نشستن در حسرت.