یکی مرد و یکی موند

شعر کوتاه «من می‌میرم تو بمون»:

در فلسفهٔ نوشتار، متن مثل «حافظهٔ بیرونی» عمل می‌کند: نویسنده می‌میرد اما نشانه‌ها می‌مانند؛ همین ایده در بحث «مرگ مؤلف» رولان بارت به این معناست که خواندن، مؤلف را از متن حذف و اثر را زنده می‌کند. این شعر دقیقاً همان پارادوکسِ ماندنِ متن پس از رفتنِ نویسنده است.

راهکار:

این چهار مصرع را می‌توان به‌مثابهٔ یک چرخهٔ هستی‌شناختی خواند: نوشتن، خواندن، مردن و ماندن چهار نقشِ یک معادله‌اند؛ برای عمق بیشتر، ضمیر «تو» را یک بار به «متن» یا «آینده» تبدیل کن تا معنا از خاطره به ماندگاری فرهنگی بچرخد.