یک کافی است

جهان نگارستان و عشق یکتا:

علم عصب‌شناسی می‌گوید وقتی عاشق می‌شویم، فعالیت قشر پیش‌پیشانی (مرکز تحلیل و قضاوت) کاهش می‌یابد و مغز دنیا را ساده‌تر و زیباتر می‌بیند. انگار که واقعاً «نگارِ ما یکی است» و بقیهٔ نگارستان فقط پس‌زمینه‌اند. آیا این همان مکانیسمی نیست که شاعران قرن‌ها پیش با شهود به آن رسیده‌اند؟

راهکار:

این بیت رو می‌شه این‌طور تعبیر کرد: وقتی عشق واقعی باشه، همهٔ پیچیدگی‌های دنیا به یک نقطهٔ ساده و زیبا تبدیل می‌شه. مثل این که در میان هزاران نقاشی، فقط یک اثر رو دوست داشته باشی.