یکی بود یکی نبود و داستان عشق یک طرفه:
تحقیقات علوم اعصاب نشان میدهد که طرد شدن عاطفی همان نواحی از مغز را فعال میکند که درد فیزیکی. یعنی دلشکستگی واقعاً درد دارد. جالب اینجاست که مغز ما برای عشق یک طرفه کدگذاری خاصی دارد: هر چه بیشتر برای کسی تلاش کنیم که نمیخواهد، دوپامین بیشتری ترشح میشود! چرا این پارادوکس تکاملی وجود دارد؟
راهکار:
این متن یادآور قصههای کودکانهست که با یک پارادوکس عاطفی ترکیب شده: وجود و عدم همزمان. میتوانی این ایده را گسترش دهی: چرا ذهن ما عشق نافرجام را زیباتر از عشق دوسویه میبیند؟ شاید چون ناتمامی، تخیل را آزاد میگذارد.