پس این جهنم کی بهشت میشود؟:
در روانشناسی شناختی، «بهشت» و «جهنم» برچسبهایی ذهنی برای وضعیتهای عدمقطعیت و قطعیت هستند. مغز انسان در بلاتکلیفی (جهنم) دوپامین کمتری ترشح میکند تا زمانی که نتیجهای قطعی (بهشت) دریافت کند. جالب اینجاست که حتی قطعیِ بد هم گاهی آرامشبخشتر از بلاتکلیفی است. آیا این یعنی جهنمِ ما فقط ندانستنِ زمانِ پایانِ رنج است؟
راهکار:
این سوال ریشه در پارادوکس «جهنم همان بهشتِ نرسیده» دارد. اگر جهنم را نبودِ آرامش بدانیم، بهشت لحظهای است که دیگر برای رسیدنش تقلا نکنی. شاید پاسخ در تغییر نگاه باشد: بهشتِ همین جهنم، پذیرشِ آن است.