مهم اینه کی به فکرته | ارزش واقعی آدمها در دوری:
بر اساس مطالعهای در دانشگاه کرنل، پیامهای محبتآمیز از طرف عزیزان دور، ترشح اکسیتوسین را به اندازهی در آغوش کشیدن فیزیکی افزایش میدهد. مغز انسان تفاوت چندانی بین حمایت عاطفی نوشتاری و حضوری قائل نیست؛ به همین دلیل است که 'به فکرت بودن' از نظر بیولوژیکی معادل 'کنارت بودن' عمل میکند. این پدیده 'لمس از راه دور' نام دارد. آیا شما هم پیامی دارید که همیشه ذخیرهاش کردهاید چون مثل یک آغوش بود؟
راهکار:
این متن از یک حقیقت روانشناختی پرده برمیدارد: فاصله فیزیکی، بود و نبود رابطه را تعیین نمیکند، بلکه کیفیت حضور ذهنی است که پیوندها را حفظ میکند. به جای نگرانی از دوری، معیار را 'حضور در لحظات سخت' بگذارید؛ کسی که در نیمهشب هم پاسخ پیامتان را میدهد، ارزش ماندن دارد.