هر چیزی تا یه حد ارزش جنگیدن داره؛ حد کجاست؟:
از دید اقتصاد رفتاری، این جمله همان «نقطهٔ بازده نزولی» است: بعد از یک حد، هر تلاش اضافه نهتنها نتیجهٔ کمتری دارد، بلکه میتواند نتیجه را منفی کند. جنگ ویتنام و پروژههای عمرانی ناتمام، نمونههای «تلهٔ هزینهٔ غرقشده» هستند؛ آدمها چون قبلاً هزینه دادهاند به جنگیدن ادامه میدهند. پس «حد» یک منحنی عقلانی است، نه فقط یک احساس.
راهکار:
این جمله را میشود از حالت کلی بیرون آورد و به یک معیار سنجش تبدیل کرد: «نقطهای که هزینهٔ جنگیدن از ارزش هدف بیشتر میشود، همان حد است.» این بازتعریف به جای احساساتی کردن، چارچوبی برای تصمیمگیری میدهد.