یک زندگی، یک عشق، تا ابد:
مغز انسان عشق ابدی رو با ترشح دوپامین و اکسیتوسین به عنوان ‘پاداش تداوم’ ثبت میکنه. جالبه که در اساطیر یونان، ‘نیمه گمشده’ (سولمیت) یک افسانهست که افلاطون برای توضیح تمایل به اتحاد خلق کرد. اما تحقیقات عصبشناختی نشون میده که پیوندهای بلندمدت با مرور خاطرات مثبت، شبکههای نورونی ‘همیشه’ رو میسازن. آیا ‘تا ابد’ بیشتر یک انتخاب بیولوژیکه تا یک سرنوشت؟
راهکار:
این حس شیرین و ابدی رو میتونی با ساختن یادگاریهای کوچیک مثل یک نامه یا آلبوم عکس برای اون شخص خاص، ملموستر کنی. (رفریم: عشق واقعی فقط در تداوم معنا پیدا میکنه، نه در یک لحظه).