چرا عاشق کسی میشویم که به ما بیمحلی میکند؟:
در روانشناسی به این پدیده «تقویت متناوب» میگویند: وقتی توجه گاهی داده و گاهی دریغ میشود، مغز دوپامین بیشتری نسبت به پاداش ثابت ترشح میکند. آزمایش اسکینر نشان داد موشها با پاداش تصادفی دیوانهوارتر اهرم را فشار میدهند تا با پاداش همیشگی. از طرفی «اثر زیگارنیک» میگوید مغز کار ناتمام و فرد دستنیافتنی را بیشتر پردازش میکند؛ گویی نبودِ پاسخ، خودش محرک میشود.
راهکار:
شاید آنچه واقعاً میخواهی خودِ عشق نیست، بلکه اثبات ارزشمندی از کسی است که تأییدش را از تو دریغ میکند؛ همین تمایز را که ببینی، جذابیتِ بیمحلی تا حد زیادی فرو میریزد.