چرا آدمهای خوب همیشه گیر آدمهای سمی میافتند؟:
در نظریه دلبستگی، افرادی که در کودکی عشق را با تلاش برای جلب تأیید گره زدهاند، در بزرگسالی ناخودآگاه به سمت روابط ناپایدار میروند، چون اضطراب و امید به تغییر برایشان آشناتر از آرامش است. نتیجه عصبشناختی این چرخه، ترشح دوپامینِ ناشی از پاداش متناوب است؛ یعنی رفتار سرد و گرم طرف مقابل، مغز را مثل قمار درگیر نگه میدارد. این چرخه با «خوب بودن» شروع نمیشود، با تحملِ بیمرز تغذیه میشود.
راهکار:
این تجربه اغلب بازتاب بیمرزی است، نه خودِ خوب بودن. همدلیِ بدون مرز، افراد سمی را در موقعیت قدرت قرار میدهد؛ پس الگوی شما بیشتر به نبود فیلتر ورود اشاره دارد تا سرنوشت محتوم.