جستجوی معشوق در شعر

نام گمشده در کتاب دل؛ شعر دلتنگی و جستجو:

در علوم اعصاب به این حالت «نوکِ زبان» می‌گویند: نام گمشده نه از حافظه پاک شده، بلکه در شبکهٔ عصبی هست و مسیر بازیابی‌اش موقتاً بسته است. جالب‌تر اینکه بو یا صدایِ قدیمی می‌تواند آن مسیر را ناگهان باز کند؛ همان‌طور که ورق‌زدنِ کتابی کهنه، بوی کاغذ پوسیده را آزاد می‌کند و خاطره را زنده. تا به حال شده نامی را با خیالِ «آشنا/ناشناس» در ذهنت ورق بزنی؟

راهکار:

«نام گمشده» فقط معشوق نیست؛ استعاره از هویت پراکندهٔ شاعر است. «تو» و «او» هر دو نقابِ همان «منِ» گمشده‌اند؛ در دلِ شاعر، هم شعرها بی‌صاحب مانده‌اند و هم صاحبِ شعرها بی‌نام. این ابهام، شعر را از یک غزل عاشقانه به پرسشی هستی‌شناختی تبدیل می‌کند.