جستجوی آرزوها

شفیعی کدکنی و راهِ بی‌پایانِ آرزوها:

مغز ما دوپامین را هنگام «جستجو» ترشح می‌کند، نه پس از «رسیدن»؛ به همین دلیل بعد از تحقق آرزو، لذت به سرعت فروکش می‌کند و هدف بعدی جایگزین می‌شود. در علوم اعصاب، «خواستن» از «لذت بردن» جدا است و همین جدایی، موتور بی‌پایان جستجو را روشن نگه می‌دارد. آرزوها مقصدند یا بهانه‌ای برای ادامه‌ی حرکت؟

راهکار:

آرزو را نه یک مقصد، بلکه قطاری شبانه بدان که پنجره‌اش تو را بیدار نگه می‌دارد؛ اگر به ایستگاه برسی، سکوتِ بعدش عجیب است. شاید جستجو خودِ زندگی است، نه پیش‌درآمد آن.