جسم بدون قلب: وابستگی به معشوق:
قلب در کالبدشکافی فقط یک پمپ عضلانی است، نه مخزن عشق. اما عصبشناسی ثابت کرده که هنگام دلبستگی عاطفی، همان ناحیهای از مغز فعال میشود که در اعتیاد به مواد مخدر – یعنی دوپامین و اکسیتوسین. پس «جون و قلب» بودن یک نخشیمیایی است، نه استعاره. سؤال: آیا میشود عشق را به یک واکنش بیوشیمیایی تقلیل داد؟
راهکار:
این پارادوکس رو ببین: «زندهام بدون تو» اما «بدون تو جسم بیقلبم». یعنی عشق همزمان هم زندهات نگه میداره هم نبودش تو رو به نیستی میکشونه. شاید منظور اینه که بدون او زندهای ولی زندگیات پوچ و بیمعناست. همین دوگانگیست که شعر رو عمیق میکنه – دقیقاً مثل حس واقعی عاشقی.