عشقی که با جومونگ میاد و با مختار میره!:
تماشای سریال درام، اکسیتوسین ترشح میکنه؛ همون هورمونی که در دلبستگی واقعی نقش داره. مغز شخصیتهای خیالی مثل «جومونگ» رو با همان مدارهای نورونی دوستان واقعی پردازش میکنه. به همین دلیل وابستگی عاطفیات با شروع یه سریال جدید جابهجا میشه؛ به این پدیده میگن «رابطه فراسازهای». سوال اینه: عاشق شخصیت شدی یا عاشق حسِ امنِ قصه؟
راهکار:
این پست یه نکته روانشناسی رو لو میده: احساسات ما اغلب به «بستر» وابستهان؛ با عوض شدن فضای داستان، هویت عاطفیمون هم جابهجا میشه. شاید عشقی که با جومونگ میاد و با مختار میره، در واقع عاشقِ «حالوهوای قصه» بودن باشه، نه آدم واقعی.