مگه تو حسامی که ازت خوشم بیاد؟:
در روانشناسی گفتار، این جمله یک «مقایسهی ضمنی» ایجاد میکند؛ مغز شنونده برای فهم آن ناچار است تصویری از «حسام» بسازد و خودش را با همان تصویر محک بزند. حتی اگر شوخی باشد، مقایسه با یک شخص خاص ترشح خفیف کورتیزول را بالا میبرد و فرد را در موضع تدافعی قرار میدهد. اینجا اسم «حسام» دیگر فقط یک نام نیست؛ به یک استاندارد عاطفی پنهان تبدیل شده است. حسام این وسط چه حسی دارد؟
راهکار:
اینجا یک بازی قدرت کلامی در جریان است: گوینده با آوردن اسم «حسام» یک استاندارد پنهان میسازد تا طرف مقابل را در موضع تدافعی بگذارد. میتوانی با یک پاسخ خونسرد مثل «حسام هم یه روز همینجا ایستاده بود» قاب را برگردانی.