مرا در یاد داری؟ گفتگویی مبهم با معشوق:
از نظر عصبشناسی، حافظه ما از عزیزان در «هیپوکامپ» ذخیره میشود، اما آنچه یک خاطره را زنده نگه میدارد «تثبیت مجدد» هر بار یادآوری است. اگر کسی مدتها به تو فکر نکرده باشد، خاطرهات در مغزش دچار «فروپاشی سیناپسی» میشود. به همین دلیل گفته معشوق «در یادی مگر...» احتمالاً دقیقترین توصیف علمی یک خاطرهٔ کممرور است: هست، ولی در آستانهٔ محو شدن. به نظرتون چند وقت سکوت، یک «تو» را از یاد میبرد؟
راهکار:
این مکالمه کوتاه یادآور «پنجره جوهری» در روانشناسی است: همیشه بین «آنچه خود میدانیم» و «آنچه دیگری از ما میداند» شکافی وجود دارد. «در یادی مگر...» نه تأیید است و نه انکار، بلکه آینهای از همان ناحیه کور رابطه است. میتوانی این لحظه را بسط دهی و یک روایت کامل از دو زاویه بنویسی؛ یک بار از زبان پرسنده، یک بار از زبان آن که تردید دارد.