جایگاهشون رو میدونن: پشت سر من 👌:
پژوهش‌های رابین دانبار نشان می‌دهد حدود دو سوم مکالمات روزمره انسان به غیبت و تبادل اطلاعات اجتماعی اختصاص دارد؛ زبان از دید تکاملی جایگزین شپش‌زدن میمون‌ها برای حفظ اتحاد گروه شد. نکتهٔ جالب‌تر این‌که غیبت‌کننده برای شنونده لحظه‌ای مهم به نظر می‌رسد، اما در مغز او بی‌اعتمادی به خود گوینده ثبت می‌شود. این پارادوکس غیبت است: هر بار پشت سر کسی حرف می‌زنی، شنونده ناخودآگاه تو را غیرقابل‌اعتمادتر ارزیابی می‌کند.
راهکار:
این جمله را می‌شود نسخه‌ی مدرن ضرب‌المثل «سگ پارس می‌کند و کاروان می‌گذرد» دانست؛ در روان‌شناسی اجتماعی به آن «بی‌اثر کردن غیبت با بازتعریف جایگاه» می‌گوییم. وقتی جایگاه فرد را «پشت سر» تعریف می‌کنی، در واقع منبع تهدید را به عنصری خنثی تبدیل کرده‌ای. اگر بخواهی تیزترش کنی، می‌توانی بگویی: «حرف پشت سرم فقط باد پشتم است، نه مانع قدم‌هایم.»