متن غمگین جنگیدن برای رابطه و ترس از دست دادن:
مغز انسان جدایی را مانند درد فیزیکی پردازش میکند؛ در اسکنهای fMRI، فعالسازی قشر کمربندی پیشین هنگام طرد عاطفی با درد جسمی مشترک است. از منظر تکاملی، جنگیدن برای حفظ پیوند یک استراتژی بقا بوده، چون اجداد ما در گروه امنتر بودند. اما حافظه هم دام میگذارد: لحظات تلخ را محو و خاطرات خوب را برجسته میکند؛ به همین دلیل بعد از جدایی، مغز نسخهٔ ایدهآلشدهای از رابطه را بازسازی میکند.
راهکار:
این متن را میتوان از زاویهٔ پذیرش هم خواند: گاهی رها کردن نتیجهٔ جنگیدن نیست، بلکه تشخیص این است که ماندن هزینهاش از نبودن بیشتر شده. اگر بخواهی نسخهٔ امیدوارانهاش را بنویسی، میتوانی ادامه بدهی: «و اگر نبودم، یعنی رهایی تنها راه مهربانی بود.»