جنگ و خانواده

بازگشت از جنگ و آنان که هرگز برنگشتند:

جنگ‌های بزرگ مدرن یک پارادوکس غم‌انگیز جمعیتی ایجاد کردند: برای اولین بار در تاریخ، تعداد کشته‌های نظامی اغلب از تلفات غیرنظامی *کمتر* بود. این یعنی بیشتر کسانی که «برای همیشه رفتند»، شهروندان عادی بودند، نه سربازان. جامعه‌ای که از جنگ بازمی‌گردد، در واقع با نسخه‌ای ناقص و پر از حفره از خودش روبرو می‌شود. آیا این فقدان جمعی، شکل خاصی از حافظه‌ی تاریخی را در نسل‌های بعد شکل می‌دهد؟

راهکار:

برای گسترش این ایده، می‌توانید به این فکر کنید که چگونه جوامع مختلف، از سنگ قبر گرفته تا روزهای یادبود، فاصله‌ی عاطفی بین «بازگشت» و «رفتن» را مدیریت می‌کنند.