حقیقت در جنبههای ناخوشایند زندگی؛ دازای اوسامو:
پارادوکس «پذیرش رادیکال»: مغز برای فرار از درد، روایتهای آرمانی میسازد؛ اما روبهرو شدن با جنبههای ناخوشایند، حافظه را از تحریف نجات میدهد. دازای در «دیگر انسان نیستم» همین را نشان میدهد: آگاهی از تاریکی، خودآزاری نیست، ابزار بقاست. آیا حقیقت همیشه از زخم میآید؟
راهکار:
این جمله را میتوان اینطور خواند: حقیقت در نقاطی از زندگی پیدا میشود که با آرزوهای ما گره خوردهاند و دقیقاً به همین دلیل دوستشان نداریم. اگر این بخشها را نه بهعنوان شکست، بلکه بهعنوان «نقشهٔ ترکهای شخصیت» ببینیم، دازای نه تسلیمشده، بلکه آسیبشناسِ خویش است؛ کسی که تاریکی را برای شناخت روشنایی ثبت میکند.