خوبی زیاد دل نمیبره، دل میزنه!:
در روانشناسی اجتماعی، «بازده نزولی مهربانی» واقعی است: پژوهشها نشان میدهند خوبیِ بیش از حد و بیمرز میتواند نشانهٔ نیاز به تأیید یا کمارزشکردن خود تلقی شود و برعکس، کمی مرز و ناهمرنگی مثبت، ارزش مهربانی را بالا میبرد. این همان پارادوکس «دل نمیبره، دل میزنه» است.
راهکار:
این جمله یک پارادوکس اجتماعی را روایت میکند: مهربانیِ بیمرز در ذهن مخاطب میتواند به «تلاش برای جلب تأیید» تعبیر شود و جذابیت را کم کند؛ اما کمی مرز و اصالت، ارزش خوبی را حفظ میکند.