جمله طنز درباره چای: هوا را بگیر، چایی را نه:
کافئین چای با مهار گیرندههای آدنوزین، خوابآلودگی را عقب میاندازد؛ همین مکانیزم باعث شده چای بعد از هوا، برای بسیاری «نیاز دوم» شود. در چین باستان، چای ابتدا دارو بود، بعد آیین، و در نهایت نوشیدنی روزمره. پارادوکس جمله اینجاست: هوا بقا را ممکن میکند، چای معنای بیدار ماندن را. کدامیک واقعاً «ضروری»تر است؟
راهکار:
این جمله یک پارادوکس طنزآمیز میسازد: هوا شرط بقاست، اما چای شرط ادامه دادن. از منظر روانشناسی، آیینهای کوچکی مثل چای در روزهای پرتنش حس کنترل و ثبات میسازند؛ پس شاید «چایی را نه» یعنی «آیین روزانهام را نه».