جمله نجات‌بخش نویسنده

وقتی سکوت معشوق زنجیرهای ننوشتن را محکم‌تر می‌کند:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد قشر پیش‌پیشانی میانی مغز زمانی فعال می‌شود که منتظر بازخورد اجتماعی هستیم. در واقع، سکوت مخاطب می‌تواند مدار دوپامین را خاموش و خلاقیت را فلج کند. آن جمله‌ای که می‌گویی، در مغز شاعر مانند کلیدی برای قفلِ قشر حرکتیِ زبان عمل می‌کند. آیا بدون آن «دیگری»، اصلاً ادبیات ممکن بود؟

راهکار:

این شعر به‌زیبایی نشان می‌دهد خلاقیت گاهی بیرون از ما، در صدای دیگری زندانی است. اما می‌توان این وابستگی را به گفتگویی درونی تبدیل کرد: شاید آن جمله را خودت باید به خودت می‌گفتی، از زبانِ «تویی» که در درونت جا مانده. نوشتن اغلب از جایی آغاز می‌شود که سکوت را می‌شکنی، حتی اگر طرف مکالمه سایه‌ات باشد.