جمله تولستوی درباره همدلی و احساس درد دیگران:
پژوهش‌های تصویربرداری عصبی نشان می‌دهد تماشای درد دیگران، قشر کمربندی قدامی و اینسولا را فعال می‌کند؛ همان شبکه‌ای که تجربهٔ مستقیم درد را رمزگذاری می‌کند، اما شدت آن معمولاً کمتر است. همدلی درد دو مؤلفه دارد: حس مشترک عاطفی و تمایز شناختی «خود/دیگری»؛ اختلال در دومی می‌تواند به همدردی آسیب‌زا یا همدلی افراطی بینجامد.
راهکار:
بازقالب‌بندی: این جمله درد را به دو آستانه تبدیل می‌کند: آستانهٔ زیست‌شناختی (دردِ خود) و آستانهٔ اخلاقی (دردِ دیگری). مسئله فقط «حس کردن» نیست؛ مرز گذاشتن میان همدلی و فرسودگی است. همدلی پایدار وقتی شکل می‌گیرد که درد دیگری را بفهمی بدون آنکه آن را کاملاً به بدن و زندگی خودت منتقل کنی.