امید به خدا؛ چراغی که به دیگران هم نور میدهد:
در روانشناسی، امید با «خوشبینی» فرق دارد: امید یعنی توانایی طراحی مسیر و انگیزه اجرا. مطالعات نشان داده امید دادن به دیگری، کورتیزول را در هر دو طرف کاهش میدهد و همزمان سیستم پاداش مغز را فعال میکند؛ یعنی امید مثل چراغقوهای است که باتریاش را از خودِ تاباندن میگیرد.
راهکار:
این جمله را میتوان اینطور خواند: امید وقتی به خدا گره میخورد، از یک احساس شخصی به انرژیای قابل انتقال تبدیل میشود؛ مثل چراغی که روشن میماند و مسیر را برای دیگری هم پیدا میکند.