جمله غمگین درباره زخم

زخمی که فقط دردش را به یاد دارد:

درد مزمن و حافظه: قشر کمربندی قدامی و اینسولا هر بار درد را از نو می‌سازند، نه اینکه فقط آن را ذخیره کنند. پدیده بازتثبیت حافظه باعث می‌شود یادآوری مکرر، مدار درد را قوی‌تر کند. پارادوکس: زخم برای ماندن، به دردش تکیه می‌کند؛ اما همین یادآوری، زخم را از رویداد به هویت تبدیل می‌کند. آیا درد، حافظه را می‌سازد یا حافظه، درد را؟

راهکار:

زخم وقتی فقط دردش را به یاد دارد، در واقع خودِ آسیب را فراموش کرده و روایتِ درد را جای آن گذاشته؛ یعنی آنچه ادامه دارد، نه زخم، بلکه حافظه‌ای است که از تو ساخته. اگر همین روایت را با جزئیات خنثی—مکان، صدا، حتی سکوت قبلش—بازنویسی کنی، زخم از «هویت» به «تجربه» برمی‌گردد.