فقط به جمله «به هیچکس اعتماد نکن» اعتماد دارم:
پارادوکس «به هیچکس اعتماد نکن» این است که خودش به اعتماد نیاز دارد: باید به گوینده، زبان و درک خودت اعتماد کنی تا بتوانی باورش کنی. در نظریه بازیها، استراتژی برنده در بازیهای تکراری «تیتفورتات» است: با همکاری شروع کن و بعد آینه رفتار طرف مقابل باش؛ یعنی اعتماد مشروط، نه کور. بیاعتمادی مطلق، فرصت همکاری را میسوزاند. آیا اعتماد به هیچکس، خودش یک استثناست؟
راهکار:
به جای «همه یا هیچ»، اعتماد را پلهای ببین: هرکس با رفتارش یک آجر میگذارد. جمله «به هیچکس اعتماد نکن» بیشتر یک سپر است تا نقشه راه؛ سپر در جنگ لازم است، اما اگر همیشه بالا بماند، دستت به آغوش هیچکس نمیرسد.