جمله به هیچ کس اعتماد نکن

پارادوکس اعتماد به جمله «به هیچ کس اعتماد نکن»:

این جمله یادآور پارادوکس اپیمنیدس است: «همهٔ کرتی‌ها دروغگو هستند» که خودش کرتی بود. در روانشناسی، «اعتماد» اساس تبادل اجتماعی است ولی بی‌اعتمادی مطلق، شما را از شبکه‌های پشتیبان محروم می‌کند. جالب این که مغز انسان برای بقا به تعادل بین اعتماد و بدبینی نیاز دارد – محققان می‌گویند سطح بهینهٔ بدبینی حدود ۲۰٪ است. حالا سؤال: آیا می‌توان به این جمله اعتماد کرد بدون این که خودش نقض شود؟

راهکار:

این جمله یک پارادوکس کلاسیک است: اگر به «به هیچ کس اعتماد نکن» اعتماد داری، پس داری به یک نفر (همان جمله) اعتماد می‌کنی. راه خروج از این پارادوکس این است که اعتماد را نه یک اصل مطلق، بلکه یک تصمیم موقعیتی ببینی: اعتماد یک ریسک محاسبه‌شده است، نه یک قانون سیاه‌وسفید.