جمله عاشقانه: از هر جا بیفتی کمکت میکنم به جز چشمام:
در علوم اعصاب، تماس چشمی طولانیمدت میان عاشقان باعث ترشح فنیلاتیلآمین میشود، نوروترنسمیتری که مستقیماً سیستم پاداش مغز را فعال میکند و همان حس «بال درآوردن» یا سقوط شیرین را میسازد. نکته شگفتانگیز: مردمک چشم با دیدن معشوق بیاختیار گشاد میشود و این سیگنال ناخودآگاه اعتماد را تا ۶۰ درصد افزایش میدهد. آیا این «سقوط» واقعاً از چشمها شروع میشود یا از مغزی که چشمها فقط نمایشگر آن هستند؟
راهکار:
اینجا یک پارادوکس عاشقانه جاری است: عشق همزمان ناجی و قربانی است. چشمها هم نقطهٔ سقوطاند هم مکان امن. شاید راز ماجرا این باشد که گاهی نجات واقعی نه در بلند شدن، که در انتخاب سقوطِ مشترک است. وقتی «چشمام» یگانه استثنا میشود، یعنی فاصلهٔ میان تماشا و فنا از بین رفته است.