بهونه های بامزه برای گریه نکردن:
اشکِ احساسی فقط آب و نمک نیست؛ پژوهشها نشان دادهاند اشک ناشی از هیجان حاوی هورمونهای استرس مثل کورتیزول و مادهای شبهمورفین به نام لوسین-انکفالین است که نوعی ضددرد طبیعی بدن محسوب میشود. به همین دلیل بعد از گریه اغلب احساس سبکی میکنیم، چون بدن در حال تخلیهی زیستیِ استرس است. از طرفی، مژهها واقعاً با رطوبت بلندتر نمیشوند؛ رشدشان بیشتر به ژنتیک، گردش خون پلک و چرخهی فولیکولی وابسته است. شاید این جمله یک انکار شاعرانه است، اما از دید فیزیولوژیک، گریه یک فرایند سمزدایی هیجانی واقعی است نه نشانهی بچگی.
راهکار:
این جمله یک نمونه کلاسیک از «جابهجایی هیجانی» است؛ یعنی ذهن بهجای پذیرش لحظهی غم، آن را با یک توجیه شوخطبعانه میپوشاند. اتفاقاً همین مکانیزم میتواند فشار روانی لحظهای را کم کند، اما اگر زیاد تکرار شود، هیجانها روی هم جمع میشوند.