اعتماد بیجا به کسی که لیاقت نداشت:
در روانشناسی به این «خطای سرمایهگذاری» میگویند: هرچه برای کسی هزینه کنی، احتمال بیشتری دارد که اشتباهت را نادیده بگیری تا سرمایهات بیارزش نشود. پژوهشهای «بازی اعتماد» نشان میدهد مغز هنگام اعتماد، اکسیتوسین ترشح میکند؛ همان هورمونی که در دلبستگی مادر به نوزاد فعال است. پس اعتماد یک غریزهی بقاست، نه یک اشتباه محاسباتی. کسی که از اعتماد تو سوءاستفاده کرده، از قدیمیترین مکانیزم انسانی برای همکاری سواستفاده کرده است. آیا واقعاً حماقت بود، یا تنها راه ساختن هر رابطهای؟
راهکار:
این جمله از منظری دیگر میتواند نه «حماقت تو»، بلکه یادآوری این باشد که تو هنوز توانایی اعتماد کردن داری و او کسی بود که نتوانست به اندازهی تو بزرگ باشد. برای ادامه میتوانی بنویسی: «اعتمادِ من سادهلوحی نبود؛ بلندیِ روح من بود که تو به آن نرسیدی.»