روانشناسی بیاعتمادی: به هیچکس اعتماد نکن حتی خودت:
مغز برای بقا به اعتماد نیاز دارد؛ اکسیتوسین هورمون پیوند اجتماعی است. اما «اعتماد به خود» هم خطاپذیر است: حافظه انسان هر بار خاطره را بازسازی میکند، نه بازخوانی. به همین دلیل شاهدان عینی یک صحنه، روایتهای متفاوت دارند. شک مطلق دکارتی میگوید تنها نمیتوانی در وجود شککننده شک کنی؛ پس بیاعتمادی کامل هم نوعی اعتماد پنهان به قضاوت همین لحظهات است.
راهکار:
این جمله نوعی سپر روانی است؛ اما بیاعتمادی مطلق میتواند به انزوای شناختی تبدیل شود. اعتماد حسابشده به خود، نه باور کور، پیششرط هر تصمیم است؛ حتی شک کردن هم نیازمند اعتماد به فرایند شک است.