زخمهایی از حرف که درمان ندارند:
در روانشناسی، مفهوم «زخمهای کلامی» با آسیبهای فیزیکی مقایسه میشود؛ مطالعات fMRI نشان میدهند توهینهای اجتماعی همان نواحی درد فیزیکی در مغز (مانند قشر کمربندی قدامی) را فعال میکنند، اما برخلاف زخم بدن، هیچ بانداژ ملموسی برای التیام آنها وجود ندارد. آیا جامعه ما ابزار کافی برای ترمیم این آسیبهای نامرئی را آموزش میدهد؟
راهکار:
گاهی نوشتن نامهای که هرگز فرستاده نمیشود، میتواند فضایی امن برای تخلیه این درد فراهم کند و مسیر فکر را از چرخه «درست شدنی نیست» خارج کند.