بارون نیست که میباره، اشکمه: دلنوشتهای از دلتنگی:
از نظر روانشناختی، صدای بارون یک نویز سفید طبیعیست که ترشح هورمون کورتیزول رو کاهش میده و همزمان، حریم صوتی برای اشکریختن فراهم میکنه؛ به همین دلیله که زیر بارون گریهکردن، عمیقترین شکل کاتارسیس (تخلیهٔ هیجانی) رو ایجاد میکنه. جالبه بدونید بوی بارون (پتریکور) مستقیماً با آمیگدالای مغز ارتباط داره و خاطرات قدیمی رو احضار میکنه—پس هر قطرهٔ بارون میتونه یه قطره اشکِ سرکوبشدهٔ یه خاطره باشه.
راهکار:
باران، ریتم طبیعی جهان است؛ اما اشک، امضای منحصربهفرد روح تو روی این ریتم. شاید هر قطرهاش، داستانی ناگفته را از اعماق خاطره میشوید—پس در آغوش بارون، نه غرق، بلکه شسته شو.