شعر کوتاه «مراقبم باش»؛ وابستگی عاطفی به یک نفر:
در روانشناسی دلبستگی، مغز ما در شرایط تهدید، نه به منطق که به یک «پایگاه امن» نیاز دارد؛ فردی که حضورش سطح کورتیزول را کاهش میدهد. این همان پدیدهای است که بولبی آن را «پناهجویی» نامید. در بزرگسالی، شریک عاطفی این نقش را دارد و فقدانش میتواند سیستم درد جسمی را فعال کند. آیا در دنیایی که همه در دسترسیم، بیش از همیشه تنهاییم؟
راهکار:
این متن میتواند نقطه شروع یک تمرین خودشناسی باشد: آیا این «تو» به نوعی تبدیل به آینهای شده که «من» را تعریف میکند؟ گاهی مراقبت از خود، به اندازه مراقبت از رابطه، نیازمند تعریف دوباره مرزهاست.