متن عاشقانه کوتاه برای نیمه گمشده زندگی:
افلاطون در «ضیافت» از زبان آریستوفان میگوید انسانهای اولیه دو بدن چسبان بودند؛ زئوس آنها را نصف کرد و هر نیمه محکوم است دنبال نیمهٔ دیگر بگردد. نکتهٔ عصبشناختی: وقتی به معشوق نگاه میکنی، ناحیهٔ تگمنتال شکمی مغز دوپامین ترشح میکند؛ دقیقاً همان مسیر اعتیاد. پس «نیمهٔ گمشده» فقط استعاره نیست؛ نوعی سوخت سیمکشی مغز است. آیا نگاهِ بیوقفه، عشق است یا وابستگی؟
راهکار:
میتوان این متن را از زبانِ «امیدِ دوباره» هم خواند؛ قرار نیست کسی تو را کامل کند، بلکه قرار است کنار هم کامل شدن را تمرین کنید. همین نگاه، خودش شروع یک روایت تازه است.