جمع کردن رویا

از بین رفتن رویاها با آمدن سیل؛ روایت یک تلخی خندان:

از دیدگاه روان‌شناسی، خنده‌ی انتهای جمله یک مکانیزم دفاعی به نام «وارونگی» است: مغز با تبدیل درد به شوخی، فشار هیجانی ناشی از «زیان‌گریزی» را مهار می‌کند؛ اصلی که می‌گوید درد از دست دادن چیزهایی که برایشان انرژی گذاشته‌ایم، دو برابر لذت به دست آوردنشان است. جالب‌تر این‌که حافظه، رویاها را مثل دارایی ذخیره می‌کند و سیل ناگهانی، تصویری از پاک‌شدگی حافظه‌ی هیجانی می‌سازد. اگر سیل رویاها را ببرد، ته‌نشین ذهن چه چیزی باقی می‌ماند؟

راهکار:

سیل که بیاید، مرز بین داشتن و از دست دادن را محو می‌کند. شاید آن رویاها برای جمع شدن ساخته نشده بودند، بلکه باید شناور می‌شدند تا مسیر تازه‌ای پیدا کنند.